𝖳𝗎𝗌𝗌𝖾𝗇 𝖽𝖾 𝖻𝗅𝗈𝖾𝗆𝖾𝗇, 𝗀𝗋𝗈𝖾𝗇𝗍𝖾 𝖾𝗇 𝗁𝖾𝗍 𝖻𝖾𝗌𝗍𝗎𝗎𝗋.
Hoe het begon.
Het was 1991 dat ik mij aanmeldde bij de toenmalige voorzitter van tuinvereniging Ons Ideaal.
Het ’tuinpark’ zoals ik dat altijd noemde, moest ik een eenvoudig formulier invullen met gegevens. Na het lid worden kreeg ik na enkele weken een aanbieding voor een tuin. Een nogal verwaarloosde tuin van 300 m2 . Met veel inzet heb ik de tuin voorzien van tuinhuis en kas om mijn ideeën te verwezenlijken.
Weet nog goed dat het park bestond uit mooi strak en
slecht onderhouden tuinen met opstallen. Kreeg goede informatie van de commissie die het onderhoud in de ruimste zin beheerden. Daarna is mijn tuin veranderd van strakke groente-akker naar een kleurrijke plek voor mens bloemen en insecten, een fijne diversiteit.
Het is meer dan alleen tuinieren, het draait om leden die samen in ploegjes op zaterdagochtend werkzaamheden doen. Heb generaties voorbij zien komen. Kinderen die vroeger daar rond speelden hebben nu zelf een tuin. Als je een aantal decennia lang lid bent dan kom je ook problemen tegen.
Bijna eeuwige discussie over heggen en onkruid op de paden, waar je als lid van onderhoudscommissie als een” tuinpolitie” met geduld en een diepe zucht, het in goede banen moest leiden. Het plannen van gezamenlijke werkbeurten, het doen van afvoer en aanvoer materialen. Verantwoordelijk voor infrastructuur; herstellingswerk aan het waternetwerk, onderhoud van gebouwen en gereedschappen. Het instellen van bouw-taxatie commissie; toezicht houden op de bouw van tuinhuisjes en waarde bepalen binnen de regels van het bestemmingsplan.
Verandering in die 34 jaar is de vereniging een levend schilderij geworden. Als ik vandaag over het complex loop zie veel meer dan tuinen met groente gewassen. Ik zie een geschiedenis van mensen waarin ik zelf ook ben veranderd als bestuurslid van Ons Ideaal.
Later als bestuurder leer je dat de volkstuin een afspiegeling is van de maatschappij, dat betekent helaas ook dat er spanningen zijn. Een moment dat me bijgebleven was een zaterdagochtend, lang geleden, bij inschrijving van een nieuwe kandidaat. We hadden een
wachtlijst van jaren en werkten met regels. Toen ik de kandidaat moest afwijzen omdat hij niet aan de criteria voldeed kreeg ik een harde beschuldiging naar mijn hoofd; Jullie willen me hier niet vanwege mijn achtergrond. Deze woorden kwamen binnen als mokerslag. Naderhand besefte ik het gaat niet alleen om wat je doet, maar ook hoe het overkomt. Een tuinvereniging moet een plek zijn waar de enige kleur telt is het groen van planten. Het
leerde mij dat ik niet alleen moet zijn voor de juiste uitgiften van tuinen, maar ook de juiste bruggen naar mensen.
Naast rust biedt Ons Ideaal ook een mooie bijdrage van sociale ontspanning ; een praatje over de heg zonder de druk van het formele. Het gevoel ergens bij te horen waar de liefde
voor het buitenleven wordt gedeeld. Ik ben oprecht dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van deze tuinvereniging. Het gezelschap van toen is niet meer het gezelschap van nu, dat is
precies zoals het moet zijn: een plek waar iedereen een plek onder zon vindt.
Ik verlaat “Ons Ideaal” die bloeit in alle kleuren van de regenboog en ben dankbaar dat ik een aantal jaren als bestuurder de gieter mocht vasthouden.
Cees Galjé